हुगलीजनपदः, २६ मार्चमासः (हि.स.)। हुगली-जनपदस्य उत्तरपाड़ा-विधानसभा-आसनं, यत्र २०२६ वर्षस्य निर्वाचनं केवलम् एकस्य आसनस्य स्पर्धा न भवति, अपितु परिवर्तमान-जनादेशस्य रणनीतिक-पुनस्सन्तुलनस्य च परीक्षा इव भवति। अस्मिन् आसने तृणमूल-कांग्रेस-पक्षेण शीर्षण्य-बन्द्योपाध्यायः, माकपा-पक्षेण मीनाक्षी-मुखोपाध्यायः, भारतीय-जनता-पक्षेण दीपाञ्जन-चक्रवर्ती च प्रत्याशिताः सन्ति, येन स्पर्धा पूर्णतया त्रिकोणीभूता। अस्य आसनस्य निर्वाचन-इतिहासः आरोहण-अवतरणस्य राजनैतिक-ध्रुवीकरणस्य च स्पष्टां कथां प्रदर्शयति।

२०१६ वर्षस्य विधानसभा-निर्वाचने तृणमूल-कांग्रेस-पक्षाय प्रायः ४५ प्रतिशत-मतांशः प्राप्तः, यद्यपि कांग्रेस-वाम-गठबन्धनाय प्रायः ३९ प्रतिशत-मतानि प्राप्तानि। भारतीय-जनता-पक्षः तस्मिन् समये प्रायः १३ प्रतिशत-मतपर्यन्तं सीमितः आसीत्। अस्मिन् निर्वाचने तृणमूल-कांग्रेस-पक्षः प्रायः ९ प्रतिशत-मतान्तरं कृत्वा विजयम् अलभत, यत् सूचयति यत् स्पर्धा समीपा आसीत्। तस्मिन् काले उत्तरपाड़ा-राजनीतिः मुख्यतः तृणमूल-कांग्रेस-वाम-कांग्रेसपक्षयोः मध्ये केन्द्रिता आसीत्, भारतीय-जनता-पक्षः तृतीय-स्थाने सीमित-प्रभावेन स्थितः आसीत्।

२०२१ वर्षस्य निर्वाचने राजनैतिक-समीकरणानि पूर्णतया परिवर्तितानि। तृणमूल-कांग्रेस-पक्षेण स्व-मतांशः प्रायः ४७ प्रतिशतं यावत् वर्धितः, यद्यपि भारतीय-जनता-पक्षः तीव्र-वृद्धिं कृत्वा प्रायः २९ प्रतिशत-मतांशं प्राप्तवान्। विपरीततः माकपा-पक्षस्य मतांशः न्यूनीभूयः प्रायः १६ प्रतिशतं जातः। अस्मिन् वारे तृणमूल-कांग्रेस-पक्षः भारतीय-जनता-पक्षं प्रायः १७ प्रतिशत-मतान्तरैः पराजितवान्, यत् २०१६ वर्षस्य अपेक्षया अधिकं निर्णायक-विजयः आसीत्। एतत् परिवर्तनं सूचयति यत् भारतीय-जनता-पक्षः वाम-पक्षस्य परम्परागत-मताधारं भित्या मुख्य-समस्याकर्तारूपेण आत्मानं स्थापितवान्।

अधुना २०२६ वर्षे एते प्रतिशताः नूतनां राजनैतिक-कथां निर्मातुं आधारं ददति। तृणमूल-कांग्रेस-पक्षः प्रायः ४७ प्रतिशतं स्थिर-मताधारेण सह अग्रतां धारयितुं प्रयतते। भारतीय-जनता-पक्षस्य लक्ष्यं स्वस्य २९ प्रतिशत-मतांशं वर्धयित्वा ४० प्रतिशत-निकटं नेतुम् अस्ति, येन स्पर्धा अधिका समीपा भवेत्। अपरतः माकपा-पक्षः, यः २०१६ वर्षे प्रायः ३९ प्रतिशतं प्राप्तवान् तथा २०२१ वर्षे १६ प्रतिशतं यावत् न्यूनीभूतः, अधुना मीनाक्षी-मुखोपाध्यायस्य माध्यमेन पुनः २०–२५ प्रतिशत-पर्यन्तं मतांशं नेतुं रणनीतिं करोति।

अभ्यर्थिनां परिचयः अपि एतत् प्रतिशत-समीकरणं रोचकतरं करोति। तृणमूल-कांग्रेस-पक्षस्य शीर्षण्य-बन्द्योपाध्यायः श्रीरामपुर-लोकसभा-क्षेत्रस्य सांसद-कल्याण-बनर्जी-पुत्रः तथा व्यवसायेन अधिवक्ता अस्ति। सः अनुभवी भूमिस्थ-नेता इति मन्यते, यस्य धारणं मतदान-कक्ष-स्तरपर्यन्तं दृढम् अस्ति। माकपा-पक्षस्य मीनाक्षी-मुखोपाध्यायः युवा आक्रामक-आन्दोलनकारी-नेतृरूपेण प्रसिद्धा, या यूनः तथा पारम्परिक-वाम-समर्थकान् पुनः सक्रियान् कर्तुं समर्था। भारतीय-जनता-पक्षस्य दीपाञ्जन-चक्रवर्ती पूर्व-एनएसजी-कमान्डो आसीत्, सः शहरी-मध्यमवर्गीय-मतदातृषु प्रभावं स्थापयितुं प्रयतते; तस्य समक्षं समस्या अस्ति यत् वर्धमान-समर्थनं दृढ-मतांशे परिवर्तयेत्।

प्रायः २.५ लक्ष-मतदातृयुक्ते अस्मिन् आसने २०२१ वर्षे प्रायः ७७ प्रतिशत-मतदानं जातम्, यत् अस्य राजनैतिक-सक्रियतां दर्शयति। शहरी-अर्धशहरी-स्वभावः, मध्यमवर्गस्य निर्णायक-भूमिका, यूनां वर्धमाना सहभागिता च अत्र निर्वाचन-समीकरणं जटिलतरं करोति। अतः २–३ प्रतिशत-मत-परिवर्तनम् अपि सहस्रशः मतान्तरं जनयितुं शक्नोति तथा परिणामं परिवर्तयितुं समर्थम्।

समग्रतया उत्तरपाड़ा २०२६ वर्षे एतादृशम् आसनं भवति, यत्र प्रतिशत-आङ्काः, अभ्यर्थिनां प्रभावः, मतानां ध्रुवीकरणं च - एते त्रयः मिलित्वा परिणामं निर्धारयिष्यन्ति। एषा स्पर्धा न केवलं स्थानीय-राजनीतेः दर्पणं भविष्यति, अपितु पश्चिम-बंगालस्य राजनीतिः कस्यां दिशि गच्छति इति अपि सूचयिष्यति।

हिन्दुस्थान समाचार / अंशु गुप्ता